Ruim een jaar geleden, vroeg iemand of het wel zo slim van mij was om mij meer te bekommeren om de geportretteerde dan mijn opdrachtgever. Vond het wat boud gesteld, maar – toegegeven – ik concentreer mij wel heel erg op de persoon die op de foto moet. Ik wil iemand die ik portretteer een geweldige ervaring geven. Ik wordt heel blij als iemand na een fotosessie met een beter zelfbeeld de deur uitgaat. Geportretteerd worden is voor veel mensen doodeng, vergelijkbaar met de spreekangst als je een lezing moet geven voor een grote groep. De maag keert om, de handen klam en het hart bonkt. Alles lijkt onder een vergrootglas te liggen.

 

Ik wil een sfeer creëren waarin mensen zich gezien voelen, trots en blij zijn. Dat levert oorspronkelijke fotografie op én blije mensen.

 

Na die opmerking ruim een jaar gelden begon ik de rubriek

HOE IS DAT NU ZO’N FOTOSESSIE? op mijn blog.

 

 

Klink hier voor reacties geportretteerden.

 

 

 

Enthousiast